Column Beritos

Oudjes.

Bejaardentehuizen, ze gaat in de toekomst veel van die huizen moeten bijbouwen. Toch moet je een bepaalde leeftijd bereikt hebben om daar iemand te gaan opzoeken. Ik wil maar zeggen dat jongeren daar niet veel te zoeken hebben, of ze moeten van grootmoe zakgeld verwachten. Wanneer je een bejaardentehuis binnenstapt, vergaat het lachen je wel eens. Nochtans dromen we allemaal ervan zo veel mogelijk te blijven lachen, maar het leven, het bewustzijn, wringt vaak tegen. Die keer dat ik een bezoek bracht aan zo’n tehuis om een stand op te bouwen met foto’s van de derde wereld, zijn mij onaangename beelden bijgebleven.

In de buurt waar men allerlei activiteiten houdt, was een man van ver in de zeventig een lied aan het repeteren. De man zou komende zondag in de kerk enkele zinnen zingen omdat hij dan precies vijftig jaar in het koor zong. Vroeger had hij waarschijnlijk een mooie stem, eeuwen geleden. Nu klonk zijn stem beverig en schraapte als schuurpapier over een stuk ruw hout. Voor de goede gang van zaken en het gemoed van de gelovigen, lieten ze hem toch maar zijn ding doen.

In de eetzaal zag ik een vrouwtje van gezegende leeftijd in een rolstoel zitten. De verpleegsters hadden haar vastgebonden, toch had ze het voor elkaar gekregen om haar kop koffie omver te stoten. Het plastieken kopje dreef als een reddingsbootje in de gemorste koffie. Voor het vrouwtje was de koffie geen koffie meer, maar een sopje waar ze met haar verkrampte vingers in dompelde en af en toe met haar vlakke hand in sloeg.

Iets verderop zat een koppel een ananas te eten. De man sneed de ananas middendoor en gaf de ene helft aan zijn vrouw, de andere helft nam hij in zijn handen en zette er zijn tanden in. Het sap liep als een beekje langs zijn kin en zo op zijn enorme buik. Hij slurpte daarbij zo hard, om zoveel mogelijk sap naar binnen te krijgen, dat het geluid over de hele zaal te horen was. Zijn vrouw daarentegen had een mes genomen en de ananas in schijfjes gesneden, zoals het hoorde. Daarna haalde ze het vlees eruit met het schilmesje en at beschaafd alles op. Bij snijden van de ananas had de man waarschijnlijk zijn vinger opengehaald, zijn vingertop begon te bloeden als een varken. Glimlachend nam zijn vrouw zijn vinger vast, stak hem in haar mond en zoog eraan. Eerst had ze haar vals gebit utgenomen en op tafel gelegd. Moet het zo eindigen, dacht ik.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.